#15_YEAR_CHALLENGE

 

Μου θύμισε κάτι λίγο από εκείνα τα παιχνίδια των bloggers που παίζαμε κάποτε κι ο καθένας έδινε τη σκυτάλη σε άλλους καλώντας τους να πάρουν μέρος στην πρόκληση. 

Μου θύμισε πολλά ο τίτλος και μόνο. Όλες αυτές τις ημέρες βλέπω όμορφους ανθρώπους να έχουν γίνει ακόμη πιο όμορφοι 15 χρόνια μετά ή όμορφους ανθρώπους να έχουν παραμείνει το ίδιο όμορφοι 15 χρόνια μετά, λες και ο χρόνος δεν άγγιξε τίποτε επάνω τους. Για τους δεύτερους, τύχη ή ατυχία; Μόνον οι ίδιοι γνωρίζουν. 

Μία φωτογραφία δε φτάνει να απεικονίσει ούτε το πριν ούτε το μετά μου. Τα μάτια μου πλαισιώνονται από μικρές ρυτίδες που αποκτήθηκαν από εικόνες όλων των αποχρώσεων, όλων των συναισθημάτων. Το ίδιο και τα μαλλιά μου άλλαξαν κι αυτά μετά τη γέννηση του μονάκριβού μου, ενώ οι πρώτες λευκές έκαναν την εμφάνισή τους. Ύστερα, ήρθε ο δευτερότοκος, ο τρυποκάρυδος, και μαζί του και οι επόμενες λευκές που δίχως να κάνω κάτι να τις εξαφανίσω, εκείνες λες κι ένιωσαν την αγάπη μου γι' αυτές και πολλαπλασιάστηκαν.

-Και γιατί έχεις ακόμη σαπουνάδες στα μαλλιά; 

-Δεν έχω σαπουνάδες αγάπη μου. 

-Και τι είναι αυτά τα άσπρα; 

-Τα άσπρα; Ποια άσπρα; 

-Να, αυτά, είπε ο τρυποκάρυδος και έκανε να ανακατέψει τα μαλλιά μου. 

-Ααα… θα είναι από εκείνη τη νύχτα που λούστηκα κάτω από το φεγγάρι. 

-Τιιι; Το φεγγάρι; 

-Ναι! Δεν ήξερες πως η μανούλα είναι φεγγαρολουσμένη; 

-Τιιι; Φεγγαρολουσμένη; Τί φεγγαρολουσμένη;

-Χμ, τις νύχτες που κοιμάστε εσύ κι ο αδερφός σου, η μανούλα μένει ξύπνια να μαζέψει την κουζίνα, και όλα όσα αφήσατε σκορπισμένα εδώ κι εκεί. Τότε, το φεγγάρι χαμηλώνει κι έρχεται στο παράθυρό μου. 

-Και; Τί κάνει στο παράθυρό σου; 

-Να, πρώτα – πρώτα διαβάζει το παραμύθι που ξεχάσατε ανοιχτό γιατί σας πήρε ο ύπνος. 

-Ποιο παραμύθι; Το δικό μου παραμύθι; 

-Ναι, το δικό σου.

-Γι’ αυτό κάθε βράδυ μας διαβάζεις παραμύθια; 

-Γι’ αυτό. 

-Και θα έρθει κι απόψε; 

-Δε ξέρω αν θα έρθει απόψε. 

-Αν έρθει, θα λούσει πάλι τα μαλλιά σου; 

-Πολύ σωστά! Πρώτα θα λούσει τα μαλλιά μου, μετά θα τα χτενίσει και μετά θα ρίξει την ασημόσκονη που βλέπεις. 

-Και; Τί; Μπορείς να κάνεις μαγικά; 

-Όχι, μαγικά δε μπορώ να κάνω. 

-Ω, έλα τώρα! Και τι μπορείς να κάνεις; 

-Μπορώ να μιλάω με τις ώρες με το φεγγάρι δίχως να βαριέμαι. 

-Και τι λέτε; 

-Του λέω, ((απόψε η φεγγαρολουσμένη σου θέλει να πάτε μια βόλτα.!)). Το φεγγάρι τότε, χαμηλώνει ακόμη πιο πολύ, κι εγώ γέρνω επάνω του. 

-Και, τί; 

-Κι εκείνο μου αποκρίνεται ((Σάλτα μέσα και… φύγαμε!!)). 

Συνεχίζω να βάφομαι, όχι και τόσο συχνά, αλλά ναι, έχει αλλάξει το μακιγιάζ μου. Κοιμάμαι λιγότερο, δεν ονειρεύομαι περισσότερο γιατί γεύομαι τα περισσότερα όνειρα που έγιναν πραγματικότητα. 

-Να πιστεύετε στα όνειρά σας και να τα κυνηγάτε, εάν όχι θα έρθει εκείνη η ημέρα που θα σας κυνηγήσουν τα ίδια- 

Προπάντων, Δόξα τω Θεώ! Βίωσα το «πένθος» ως πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις, και η προσευχή ήταν η μόνη λογική την οποία γνώριζα και ακολουθούσα και σώθηκα.

Αν έχω αλλάξει; Σίγουρα. Με την ίδια βεβαιότητα πως παραμένω πάντοτε η ίδια. Η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα. 

 

Με αυτήν την πρόκληση καλώ όλους τους αναγνώστες του ιστολογίου σε δική τους καταγραφή εάν το επιθυμούν. Ανυπομονώ να σας διαβάσω. 

Και τι δε θα έδινα να έβλεπα στα σχόλια όλα εκείνα τα πρόσωπα που με συντρόφευσαν όλα αυτά τα χρόνια και που δυστυχώς οι περισσότερες φωνές έχουν πια σωπάσει… 

 

Μουσική επιλογή: Mimis Nikolopoulos ~ A dream within a dream

η γυναίκα και ο κύκνος

 

Η γυναίκα φορεί καπέλο. 

Το κορίτσι διάφανο λευκό φουρό. 

Το παιδί κύκνος θαρρεί πως είναι. 

 

Κι αλήθεια, αναρωτήθηκες ποτέ σου; 

Γιατί ο κύκνος -σου λέω 

λαιμό μακρινό πως έχει; 

Ως άλλος νάρκισσος,

αρέσκεται από ψηλά 

στης λίμνης το καθρέφτισμα;

 

Στα φανερά δε στέκει η λύσις. 

Σκέψεως το ερώτημα. 

Πόθεν αλλού χωρούν 

τόσοι να δέσουν κόμποι; 

 

Αν ποτέ σου, κύκνειο πρόσωπο αντικρίσεις, 

νοσταλγία βυθού, θα λιγώσεις. 

 Κι εγώ, λαιμό μακρύ, 

δεν έχω να σε δέσω

κόμπε ΜοΥ.!

παιδί, κορίτσι, και γυναίκα, έτσι αγαπώ

((π.ο.ν.ώ)) 

 

 

 

 

Κι εσύ άνδρα, 

πήρες να λύνεις 

((το λαιμούδι μου)) 

 

 

 

 

 

Μουσική επιλογή: Κατερίνα Σιάπαντα ~ Σ' αγαπώ 

Η επιστροφή

Το καλό με τα μεγάλα -ας τα πούμε ταξίδια, είναι η ευγνωμοσύνη για όλα όσα είχες και ξαναβρίσκεις. Το κρεβάτι σου, το κομοδίνο, η κούπα του καφέ, η αγαπημένη πολυθρόνα, οι αγαπημένοι άνθρωποι, οι δρόμοι, τα φανάρια, οι οδοί και οι διαβάσεις. Όλα όσα συνεπάγονται σε μία λέξη με άρθρο, Τα γνώριμα. Η καθημερινότητα με τους γνώριμους ανθρώπους, τα ακούσματα και τα θεάματα. Υπάρχει μια μεγάλη ανακούφιση σε όλα τα παραπάνω της πρώτερης καθημερινότητας -του παρελθόντος, που όταν τη ζούσες ως παρόν λησμονούσες μιαν άλλη προγενέστερη καθημερινότητα της πρώτερης, ενός άλλου τόπου και μιας άλλης ηλικίας που τώρα δεν δύνασαι να θυμηθείς γιατί μόλις επέστρεψες και είναι ακόμη νωρίς και η ταραχή μέσα σου δεν ημέρεψε. 

Μου πήρε δύο εβδομάδες καιρό να δώσει σήμα ο εγκέφαλος στην καρδιά πως γύρισα στην πόλη μου για να μείνω. Μου πήρε τρεις μήνες για να ισιώσω το σπίτι μας. Ένα σπίτι από το οποίο θα πρέπει να φύγουμε σε τρεις μήνες και στο οποίο ζήσαμε τα τελευταία οχτώ χρόνια. Όμως το καθάρισα και το συγύρισα με την ίδια αγάπη και τελειομανία σα να επρόκειτο να ζήσουμε για μια ζωή. Δεν έχει στρώσει η καθημέρινότητά μου γιατί δεν έχει στρώσει η δουλειά μου και το πρόγραμμα με το σχολείο και τις δραστηριότητες των παιδιών. Έχω κουραστεί με το επιπλέον σακίδιο που φόρτωσα στην πλάτη της ήδη φορτωμένης ζωής μου, δηλαδή να διαβάζω, να γράφω εργασίες και να δίνω εξετάσεις για ένα μεταπτυχιακό που θα ολοκληρωθεί αισίως μετά το πέρας των Χριστουγέννων, μετά από δύο χρόνια καιρό. Σταμάτησα να περιμένω τη ζωή που θα έρθει. Πρώτα απ' όλα γιατί μπορεί να αργήσει πολύ -και έχω καταλάβει πως βαριέμαι εύκολα, και έπειτα, γιατί στος τέλος μπορεί να μην έρθει ποτέ. Το ότι βαριέμαι εύκολα το συνειδητοποίησα μόλις πρόσφατα και μου προκάλεσε τέτοια έκπληξη! Είμαι ένας άνθρωπος υπομονής, υπομονής, υπομονής. Και δε μπορώ να διανοηθώ εφικτό τον συνδιασμό τελείας υπομονής και ανίας. Δε ξέρω γιατί κάθε φορά ξεφεύγω από αυτό που θέλω αρχικά να γράψω και καταλήγω αλλού, να όπως τώρα.

 

Από την επιστροφή μου έως και σήμερα -ας πούμε το χρόνο των διακοπών, ξαναβρήκα το πολύτιμό μου, δηλαδή λίγο χρόνο για συγγραφή, μουσική και βιβλία. Δεν ξέρω για πόσο ακόμη, ίσως μέχρι να ξαναμπώ σε μια τρελή-τρελή νέα καθημερινότητα. Και συνεχίζεται...

 

Το ήξερα πως η ζωή δεν είναι στρωμμένη τριαντάφυλλα ακόμη κι αν ίσως κάποτε να φαντάζει έτσι. Άλλωστε κανείς δε μου το 'πε ποτέ. Εάν μου το έλεγε μπορεί και να το πίστευα. Τα τριαντάφυλλα πρέπει εσύ να τα κόψεις και να τα βάλεις στο νερό για όσο... Ποιός περιμένεις να το κάνει για εσένα; Μιλάμε για το δικό σου βάζο, επάνω στο δικό σου τραπέζι, μέσα στο δικό σου σπίτι, για τα δικά σου μάτια και τη δική σου μύτη.

Υ.Γ. Κύριε Ηρακλή, είστε ο ήρωας του τελευταίου μεγάλου μου ταξιδιού και ο τρυποκάρυδός μου ακόμη πιστεύει πως είστε ο Άγιος Τακλής. Γι' αυτό και δεν απορώ που οι τριανταφυλλιές σας φτιάχνουν τόσο μυρωδάτα τριαντάφυλλα. Ευχαριστώ για το πρώτο κόκκινο τριαντάφυλλο του χειμώνα και για το τελευταίο του Ιούνη. Η κυρία Αμαλία είναι καλά. Καλή αντάμωση εκεί ψηλά.

 

Μουσική επιλογή: Νίκος Πλατύραχος ~ Στρωμμένα τριαντάφυλλα

36 Απρίληδες

 

Αγαπώ και τιμώ την Μητέρα μου Παναγία. Πιστεύω στον Πατέρα μου, τον Υιό του και τον Παράκλητο, το Άγιο Πνεύμα. Πιστεύω στον άγγελό μου και στους αγγέλους - ανθρώπους  που εμφανίζονται για κάποιο λόγο. 

Σήμερα νιώθω την ύπαρξη όλων. Την προστασία τους. Νιώθω την αγάπη. Την αγάπη. Αγάπη...

Σήμερα νιώθω μ ο ν α δ ι κ ή. Μοναδικά αγαπημένη.  

Σήμερα νιώθω αγαπημένη κόρη, σύζυγος, μάνα, φίλη.

Ευχαριστώ. Ευχαριστώ. Ευχαριστώ.

 

 

 

Έχουν φυσήξει τριάντα έξι Απρίληδες στο πρόσωπό μου. Έχουν φιλήσει τα χείλη μου, έχουν στρογυλέψει το χαμόγελό μου κι έχουν λευκάνει το γέλιο μου. Τους έχω αγαπήσει όλους. 

Η καρδιά μου είναι γεμάτη. Θα μπορούσα να φύγω αύριο έχοντας αφήσει ένα χάδι σε όλους. Το χάδι της ψυχής μου. Σας αγαπώ. Σας αγαπώ όλους, όμορφοι άνθρωποι.

 

 

 

Μουσική επιλογή: Coldplay & Ed Sheeran - Fix You

 

Αιώνιος Εραστής Του Καλοκαιριού

 

Πήρε το γιο τους και πήγανε στο Δουκάτο του. Ήταν βέβαιο πως κάποτε θα ερχόταν αυτή η μέρα. Πάνε κοντά έξι χρόνια. Τη ρώτησε για τέταρτη εάν όχι πέμπτη φορά εάν θα πήγαινε μαζί τους, η απάντηση παρέμεινε αρνητική. Φεύγοντας υποσχέθηκε στο μωρό τους πως όταν μεγαλώσει θα τον έπαιρνε μαζί. Το μωρό τους που χρόνισε πια κι ήταν ακόμη "το μωρό". Την ώρα που το είπε ήταν σαν να συνέβη ένα fast forward στη στιγμή που τους έβλεπε και τους τρεις να φεύγουν κι εκείνη πίσω να κλείνει την πόρτα. Φίλησε τον μικρό κι ύστερα έψαχνε τα χείλη της. Επανήλθε. Το μωρό κατάλαβε. Το μωρό φώναζε μα-μάαα, μα- μάαα, σαν να έλεγε Εεε πού πάτε ρε 'σεις! 

Θα λείψουν για λίγες ημέρες, τόσες ώστε να φέρει το σπίτι βόλτα κι όταν ξανάρθουν θα είναι σα να μη μπήκε σειρά ποτέ. Θα τη ρωτήσει για τις ημέρες μακρυά τους. Ξέρει πως δε θα ήθελε να ακούσει κάτι που θα μπορούσε να φανταστεί με ευκολία. Τι να του πει; Για τον αιώνιο εραστή του καλοκαιριού; Αφού δε ήταν fan της κοπέλας με το καναρινί φόρεμα. Κι εκείνη δεν ήταν άλλη από αυτή.

Θα γυρίσει και θα θέλει έρωτα. Όπως οι εραστές.

 

Μουσική επιλογή: Γιάννης Αγγελάκας - Νίκος Βελιώτης ~ Όπως ξυπνούν οι εραστές