Ένας άνθρωπος, δικός μου πολύ, γιορτάζει σήμερα.
Ένας άνθρωπος δε γίνεται δικός σου πολύ, απαραιτήτως γιατί είναι μαζί σου ή δίπλα σου. Αλλά γιατί έγραψε μέσα σου με ένα μελάνι ανεξίτηλο. Και δεν έχει σημασία εάν έγραψες μέσα του το ίδιο κι εσύ. Σημασία έχει πως ήταν αληθινό για εσένα και διαμόρφωσε τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα, τη ζωή, τους ανθρώπους. Γίνεται σημείο αναφοράς. Αν το έβλεπε αυτό; Τί θα έλεγε; Τί θα σκεφτόταν; Είναι ένα μέτρο προσωπικής ηθικής, της μη πτώσης. Η αισθητική του να είσαι, να υπάρχεις, μέσα σε έναν κόσμο που ξέρεις πως κάποτε θα πάψει.
Παραμένει να είναι σημαντικός, γιατί οι κουβέντες του δεν παύουν ποτέ να ηχούν. Σαν σε καμπάνα που καλεί για εσπερινό. Γι' αυτό, και τον κουβαλάς πάντοτε μέσα σου. Χαϊδεύεις το μάγουλό του. Τον κοιτάς στα μάτια. Και μια ημέρα σαν αυτή τολμάς να πεις "Χρόνια σου πολλά, να ζεις.!" ακόμη κι αν δεν είναι δίπλα σου για να το ακούσει με τα αυτιά του. Η ευχή σου θα ταξιδέψει με τον αιθέρα και θα τον βρει.
Μουσική επιλογή: Μάνος Χατζιδάκις ~ Το βαλς των χαμένων ονείρων