Από πάντα...

Έχω βάψει την κρεβατοκάμαρά μου στο χρώμα του πλανκτόν. Δύσκολο να περιγραφεί. Άλλη μια προσπάθεια. Στο χρώμα του φυκιού. Στο χρώμα του  πυθμένα του ωκεανού.

-Μίλα μου.

-Σου μιλάω αγάπη μου. Εδώ είμαι. Ένα βήμα πριν τα χείλη σου και σου μιλάω, με μικρές κοφτές συλλαβές.

-Ναι, έτσι μου μιλάς. Έτσι.

-Μόνο έτσι.

-Μ’ αγαπάς λίγο;
-Λίγο; 

-Λίγο, ναι, μ’ αγαπάς;
-Το πολύ υπάρχει στο μυαλό σου; 

-Θες να μου το βάλεις εσύ;
-Το πάρα πολύ υπάρχει; Γιατί αυτό μόνο μπορώ να βάλω μέσα σου βαθιά. Το πάρα πολύ.

Στο λευκό πορσελάνινο ρεσώ έριξα ζεματιστό νερό και κάμποσες σταγόνες άρωμα. Την ώρα που άναβα την φλόγα του κεριού, άρπαξαν τα μαλλιά μου. Μια στιγμή απροσεξίας χρειάστηκε για να καούν. Η Wallis και ο Edward χορεύουν μες τον χώρο μου. Η Wallis είμαι εγώ. Νομίζω πως, μετά από τόσα χρόνια, ήρθε καιρός ν' αφήσω ακάλυπτο τον λαιμό μου, ολοσδιόλου γυμνό. 

-Σ’ αγαπάω. Βαθιά. Ουσιαστικά. Σαν ζεστασιά μέσα στην καρδιά σου. Σε κάθε χτύπο σου. Σαν ροή στις φλέβες. Όποιο όνομα κι αν έχεις. Σ’ αγαπάω για το μέσα σου. Για την ψυχή σου. Για ό,τι γίνομαι δίπλα σου. Για όσα ζω, για όσα θέλω να δω, να αγγίξω. Για ό,τι έχω και δεν έχω. Για όσα ζωηρεύουν και γίνονται ερωτικά, φιλικά, ή απλά συντροφικά. Έτσι σ’ αγαπάω. Για αρώματα που δεν ανέπνευσα ακόμα, για όσα θα γνωρίσω, για όσα μου δίνει η ζωή πλάι σου.
-Έτσι να με αγαπάς.

Ακόμη ψάχνω το όνομά σου. Τόσες αποτυχημένες προσπάθειες. Κι όμως είσαι εσύ. Σε ξέρω. Είσαι τόσο εσύ. Συχνά στο όνειρο της κηδείας σου με ρωτούν.

«Γνωριζόσασταν καιρό»;

«Γνωριζόμασταν από πάντα». 

-Πώς σε λένε; Θα μου πεις;

-Σήμερα με λένε Γούολις.

-Αύριο;

-Αύριο θα πηγαίνω να κόψω την καμμένη τούφα. Το βάρος της θηλυκής ομορφιάς. Από αύριο να με φωνάζεις κάπως αλλιώς.

Photo by Kaeya
Μουσική επιλογή: Abel Korzeniowski ~ Dance for me Wallis

α ε Ρ ό σ τ α τ Ο

Πώς αρχίζει ένα ωραίο κείμενο; Και πώς τελειώνει ένα άσχημο;

Ξέρω ακριβώς πως νιώθεις. Έχω βρεθεί εκεί. Ήταν κόλαση. Το θέμα είναι πώς βρέθηκες εσύ και γιατί; Τα ντουλάπια τραντάζονται, τα μαχαιροπίρουνα κροταλίζουν. Ειρωνεία. Παγερότητα κι αυτήν η  αδιάθετη διάθεση ύστερα για ημέρες.

Σε θαύμαζα όσο τίποτα, εκτιμούσα την προσφορά σου. Όχι αόριστος, ενεστώτας. Ισχύουν και στο παρόν. Ίσως δεν θα καταφέρω ποτέ να γίνω όλα όσα κατάφερες, έγινες κι απόκτησες ως κόρη, αδερφή, σύζυγος, μητέρα, πεθερά.

Θα σταματήσω να μιλώ με αλήθειες. Θα ξαναενδυθώ τον παλιό πολυφορεμένο μου εαυτό. Στο σανίδι του πόνου ήμουν καλή ηθοποιός. Η αλήθεια, όλη δική μου, από το να σε πληγώνω. 

Απόψε, απέτυχα με όλους τους δυνατούς τρόπους να σου φέρω γιατρειά. Ήττα οικτρή.

Εάν περνούσε από το χέρι μου, θα ανέβαινες μαζί μου σε ένα τεράστιο χρωματιστό μπαλόνι. Σ' ένα αερόστατο. Θα σε ταξίδευα σε καθάρια σύννεφα, λευκά. Εκεί όπου υπάρχουν κανελωμένα λόγια και χαμόγελα από πασπαλισμένη άχνη. Έως ότου κατέβουμε ξανά πίσω στην γη με άλλα αισθήματα.

Ζεσταίνω τον αέρα.
Θα 'ρθεις;

Μουσική επιλογή: Νίκος Ξυδάκης ~ 4 Δρόμοι για τον Ερωτόκριτο

Love me or Die

Adore me.
Behold me...

Δες!
κι αναρωτήσου
από πού προήρθε κάθε νέα ρυτίδα
πώς σχηματίστηκε στις γωνίες των χειλιών μου.

Λέγε!
πες πως δεν έπαψες στιγμή να πέφτεις σε βαθύ έρωτα μαζί μου…
πες πως ακόμη δεν ξέχασες  να προφέρεις το όνομά μου…
πες λέξεις που συνήθιζες να λες…

Απόψε έχω αυτήν την ανάγκη.
Την ανάγκη να σου μιλήσω για εκείνη την στιγμή.
Την στιγμή που αυτήν η μελωδία έφτασε στα αυτιά μου και λικνίστηκα.

Άκουσε Άντρα πως έχει…
Βρισκόμουν στην δουλειά. Την στιγμή που στεκόμουν στο κεφαλάρι της πόρτας, ναι, δεν θα το αρνηθώ, μια γαργαλιστική μελωδία φλερτάρισε με τους λοβούς των αυτιών μου. Το σώμα μου άρχισε να δονείται ταυτόχρονα με τους  ρυθμούς του κομματιού. Κοίταξα τον εργοδότη μου και του χαμογέλασα. Ανασήκωσα άλλη μια φορά τους ώμους μου σε διάθεση χορού και του φώναξα από την άκρη του διαδρόμου «εξαιρετική επιλογή».

Απόψε, που όλος ο κόσμος μπορεί να χωρέσει ανάμεσα στην μικρή σχισμή των χειλιών μου… θα σου το πω.

Το άκουσμα αυτό θύμιζε εσένα.
Ναι, αυτό το άκουσμα που δεν είχα ακούσει ποτέ ξανά έως εκείνη την ανύποπτη στιγμή, θύμιζε… παρά  μόνον Εσένα.

Αν μεθύσεις από τις συλλαβές μου [όπως συνήθιζες παλιά] ίσως σου επιτρέψω να με αγγίξεις. Μπορεί ακόμη να σου επιτρέψω να με δαγκώσεις. Κι εάν μεθύσω το ίδιο κι εγώ [όπως συνήθιζα παλιά] ενδέχεται να σε  φ ι  λ ή σ ω. 

Έβρεξε σήμερα στις γειτονιές πολύ. Κι εγώ που έχω μαζέψει μέσα μου τόση βροχή, μπορώ ένα καθαρό παράθυρο να το αχνίσω. Ακούμπησε τα δάχτυλά σου επάνω μου. Νιώσε την υγρασία. 

Σε ξέρω καλά…
με την άκρη του σακακιού σου θα σκουπίσεις το θαμπωμένο παράθυρο. Ενώ με την άκρη του ματιού σου θα ρίξεις ένα σχολαστικό βλέμμα στο εσωτερικό του. Σε ξέρω καλά. Ο ραχατεμένος ερωτισμός σου θα ξυπνήσει στη θέα του κόκκινου φουστανιού μου. Δυο μαύρες μπίλιες τα μάτια σου μπορούν ακόμη να μαγνητίσουν το Θηλυκό που καταχώνιασα μέσα μου.

Ποτέ δεν θα μπορέσεις να μου αρνηθείς τον έρωτά σου.

Με αγαπάς.

Σε σκανδαλίζω.

Με θες.

Σε διεγείρω.

Με λατρεύεις. 

Σε προκαλώ.

Ερωτεύεσαι κάθε που ακούς την δική μου χροιά, κάθε που με κοιτάς.

Ριγείς σε κάθε μου προσταγή.
Ερεθίζεσαι με κάθε μου μονολεκτικό ναι και μονολεκτικό όχι.
Είσαι ακόμη ανυπόφορα ερωτευμένος μαζί Μου και πάντα θα είσαι.
Το πιο όμορφο κομμάτι του εαυτού σου το χάρισες σε μένα.

Γιατί υπήρξα η Γυναίκα που ένιωσε το βάρος της καρδιάς Σου.










(Κι απόψε σου λείπω, όσο τίποτα και κανείς στον κόσμο…)

Μουσική επιλογή: C.W. Stoneking ~ Love me or Die

Je suis en amour avec vous

υ.γ.1 Μπορεί να σου ζήτησα να μου μάθεις όλες τις ερωτικές φράσεις στα γαλλικά και να το 'κανες. Αλλά ξέχασες να μου δείξεις πώς να τις γράφω. 

υ.γ. 2 Έφαγα όλο μου το πρωινό στον άθλιο μεταφραστή του νετ.

υ.γ3. Αν το έγραψα λάθος, συ φταις.

Να χάνεσαι μες την ίδια σου την πολή. Πρώτη φορά να ρωτάς συμπολίτη σου προς τα πού να κατευθυνθείς.

Να περπατάς, κι ας πονά το αριστερό σου πόδι. Να έχει υγρασία και ολίγον ότι από ψύχρα, όμως από διάθεση χάρμα! Λες και κάποια χαμόγελα σχηματίστηκαν μόνο για να σβήσουν στο βάθος της ομίχλης. 

Να στέκεσαι στην κοίτη του ποταμού περιτρυγυρισμένη από πεσμένα φθινοπωρινά φύλλα στο χρώμα της ώχρας. Να λες «κοίτα πάνω, κοίτα εδώ, κοίτα εκεί». Να ρωτάς «πάμε; δεν υπάρχει κάτι άλλο για να δεις». Και να παίρνεις για απάντηση «κοίτα, σου μιλάει το νερό». Να σου δείχνει τους μικρούς στρογγυλούς κύκλους που σχηματίζονται ανά σημεία στην επιφάνειά του. 

Η αίσθησή μας στο να βλέπουμε την μαγεία, ταιριάζει...

Να μιλάει, να μιλάει... να διακόπτεις τρεις χιλιάδες και τρεις φορές. «Είσαι ο μόνος άνθρωπος που δεν εκνευρίζεται όταν το κάνω αυτό». 

Κι ύστερα,

«Ελάχιστοι άνθρωποι με έχουν δει έτσι...» η πολύ οικειότητα είτε δένει τους ανθρώπους ή τους απομακρύνει. Κι εσύ για δύο συνεχόμενα  βράδια με είδες να βγάζω τα έντερά μου στον κουβά. 

-Από πότε έτσι;

-Από τότε με 'κείνον.

(Σσσςς)

Να είναι βράδυ και να χορεύουμε κάτω από την γέφυρα τάνγκο. Εκεί μέσα στις λάσπες που φαγώθηκες να σε πάω. Υποσχέθηκες στο γυρισμό να καθαρίσεις τις μπότες μου.

Να είσαι εσύ. Ο εαυτός σου. Σχεδόν. Να είμαι εγώ. Ο δικός μου εαυτός. Στο περίπου. Κι όλα τα άλλα να είναι αστειότητες. 

«Black cat, white cat» τελικά, νομίζω πως καλύτερα ταιριάζει για επίλογος παρά για τίτλος. 

Τι λες;

υ.γ4. Αυτό το κείμενο θα μπορούσε να είναι ερωτικό. Θα μπορούσε να αναφέρεται σ' έναν υποτιθέμενο άντρα της ζωής μου. Κι, όμως, δεν είναι παρά για σένα φιλαράκι μου ή μήπως να πω φυλλαράκι μου;

Μουσική επιλογή: Monsieur Minimal ~ Love Story 

η βάρκα λύθηκε...

 Όσοι εναπομείναντες αυθεντικώς αληθινοί, να προσέχετε τον εαυτό σας και το ταίρι σας. 

 (γιατί) 

 ...

«Κάνει μπόλικο ψέμα εκεί έξω».

Μουσική επιλογή: Άλκιστις Πρωτοψάλτη ~ Η βάρκα λύθηκε