Το πανέρι με τις φράουλες γυρίζει σπίτι...

Το θυμάσαι το πανέρι; https://kopelametokanarini.blogspot.com/2009/04/blog-post.html

Δεκαεπτά χρόνια πριν έγραψα για το φευγιό της αγαπημένης μου γιαγιάς έτσι όπως εγώ το φαντάστηκα ενώ μπορούσα ακόμη να τη φωνάζω γιαγιά, να την αγκαλιάζω και να της λέω "Σ' αγαπώ". 

Όμως τα πιο βαθιά συναισθήματα τα κατασκεύασε η δική μου φαντασία ή η ανάγκη της ψυχής μου, αν το θες. Έτσι όπως θα ήθελα εγώ να είναι, ακόμη κι αν δεν ήταν. Τι γραφιάς θα ήμουν άλλωστε αν απλώς κατέγραφα τη ζωή; Ναι, ο γραφιάς ενίοτε έχει αυτή τη δύναμη, να γράφει την ιστορία έτσι όπως την ποθεί. 

 

Το πανερί γυρίζει σπίτι, το ίδιο κι εγώ. Γυρίζω στο μέσα μου, σε αυτά που γνώριζα πάντοτε αλλά με κάποιον τρόπο μεγαλώνοντας με ανάγκασαν να τα ξε-χάσω. Με ανακαλύπτω ξανά και είναι σα να με ήξερα από πάντοτε και αυτή η ανακάλυψη με συγκλονίζει. Με αγαπώ.!

Θέλω να γυρίσω σπίτι. Σε εσένα και σε εμένα. Σε αγαπώ.! Ευτυχώς που είμαι γραφιάς. Κλείνω τα μάτια ή ακόμη κι ανοιχτά, παίρνω μια πένα και... 

 

Μουσική επιλογή: Montserrat Cabale ~ Hijo de la Luna