Η κοπελα με το καναρινι φορεμα

Να σας τα πώ; ή Σας τα 'παν άλλοι;

2011-12-21T00:15:00.008+02:00

Για μένα, Χριστούγεννα σημαίνει ελληνικά παραδοσιακά Κάλαντα. Τραγουδισμένα απλά. Τραγουδισμένα με το λαρύγγι και όργανα παραδοσιακά. Με ούτι και βιολιά, λαούτα και ταμπουράδες. Με γκάιντα θρακιώτικη και ταμπούρλα. Δίχως πολλά - πολλά μπιχλιμπίδια, remix και κακοφτιαγμένες ηλεκτρονικές φωνές.

Για μένα, Χριστούγεννα σημαίνει ο Άγιος Βασίλειος από την Καππαδοκία. Σημαίνει εκκλησιά, μετάνοια, εξομολόγηση, μεταλαβιά.

Χριστούγεννα σημαίνει φουγάρα καπνιστά και στο τζάκι να ψήνονται κάστανα και μήλα κι οι φλούδες των μανταρινιών ν’ αναδίδουν το άρωμά τους. Μελομακάρονα και κουραμπιέδες. Τα “ξενάκια” επιστροφή στο πατρικό. Επισκέψεις στις θειες και στους θειους. Καφεδάκια ελληνικά στο φλιτζανάκι με τα ξαδέρφια. Ευχές και παινέματα.

Ωωω, Χριστούγεννα σημαίνει ελληνική ύπαιθρος! Χωριάτικες μυρωδιές. Βόλτα στους παππούδες!

Κι αφού μου ανοίξατε την πόρτα σας, θα σας τα πω! Στίχοι παρμένοι από τα Κρητικά κάλαντα. Κάνουν μνεία στο όνομα της αφεντιάς μου βλέπετε!

«Είπαμε δα και τση κεράς ας πούμε και τση Βάγιας.

Άψε Βαγίτσα το κερί και Βάγια το λυχνάρι

Για ιδέ και για συντήρηξε ίντα θα μας εδώσης

Απάκι γη λουκάνικο γη από μερό κομμάτι

Κι’ απού τη μαύρην όρνιθα κιανέναν αυγουλάκι

Κι’ απού το κασελάκι σου κιανέναν τσικινάκι,

Κι’ απού το κρασοπίθαρο κιαμιάν κουπιά κρασάκι,

Κι’ απού το λαδοπίθαρο έναν κάρτο λαδάκι.

Μ’ ακόμη δεν τον ηύρηκες το μάνταλο ν’ ανοίξης,

Να μας εδώσης τίβοτσι κ’ ύστερα ν’ ασφαλίξεις;

Κι αν είνε με το θέλημα, χρουσή μου περιστέρα,

Άνοιξε την πορτέλα σου να πούμε καλή σπέρα».

Καλές Γιορτές! Καλά Χριστούγεννα!

υ.γ. Και να μην ξεχάσω! Έλάτε με τα παιδιά σας ή τους αγαπημένους σας στον «μύλο των ξωτικών» στην πατρίδα μου στα Τρίκαλα. Προβάλλεται ήδη από τα τηλεοπτικά μέσα και απ’ ότι ακούω πρόκειται για μια παραμυθούπολη. (Εμένα μου ’ταξαν βόλτα, κι αν μου τάξεις… και λόγο δεν τηρήσεις… ω! είσαι προς λύπησιν Θεού). Η είσοδος και όλες οι δραστηριότητες είναι δωρεάν! Πληροφορίες και φωτογραφίες εδώ http://www।milosxotikon.gr/. Έτσι, για να ολοκληρωθεί η μαγεία των Χριστουγέννων.

Μουσικές επιλογές: 1) Κάλαντα Θράκης 2) Κάλαντα Δυτικής Θράκης 3) Κάλαντα Κρήτης 4) Κάλαντα Ικαρίας 5) Κάλαντα Χίου 6) Κάλαντα Ρόδου 7) Κάλαντα Δωδεκανήσου 8) Κάλαντα Πελοποννήσου

2011-12-01T10:14:00.003+02:00

Κοντόβραδο τον γνώρισα. Φθινόπωρο καιρός. Ψύχραινε ο αέρας σαν τα συναισθήματά μου, και θαρρείς, η παγωνιά ολάκερη, στην μύτη μου επάνω είχε καθίσει. Τον γνώρισα και δίχως να ξέρω τ’ όνομά του βαδίσαμε την παραλιακή. Βαδίσαμε μαζί και κάπου στο ενδιάμεσο με τύλιξε μες το παλτό του. Κι εγώ, έχω ένα θέμα με τα ανδρικά παλτό. Βουλιάζω και χάνομαι στη μυρωδιά τους. Το ίδιο και τότε. Τα ρουθούνια μου ρουφούσαν τις ίνες του παλτού του.

Με τύλιξε κι είχε περάσει το μπράτσο του επάνω μου προστατευτικά। Από μακριά, μπορούσες να μας λάβεις για ζευγάρι. Ίσως και να μου άρεσε ως ιδέα. Η ιδέα αυτού του άνδρα, που όμως, δεν διέκρινα το πρόσωπό του. Κι είχε σημασία για μένα το πρόσωπό του. Μπορούσα να νιώσω το σώμα του. Μπορούσα να αισθανθώ τη μυρωδιά του. Αλλά, δεν μπορούσα να δω τι είχε να προσθέσει η όψη του. Και μπορούσα να ακούσω κρωξίματα ξεκάθαρα, μονάχα που δεν έβλεπα γλαρόπουλα πουθενά. Κι όπως εξ αίφνης με παρέσυρε η παρουσία του, το ίδιο αιφνίδια με σάστισε η αναχώρησή του. Από τα ηχεία του ραδιοφώνου, ακουγόταν τώρα ασύμβατη μελωδία με το συναίσθημά μου. Κι είδα το είδωλό μου στον καθρέφτη με μάτια βαμμένα και χείλη βαμμένα. Τέτοια που να ταιριάζουν στην πρότερη βόλτα μου στην παραλία. Κοίταξα το ρολόι. Βρισκόμουν σπίτι. Λίγο ακόμη και θα πήγαινα καθυστερημένη στη δουλειά.

Κατηφόρισα για τη στάση του λεωφορείου. Σιγομουρμούριζα το ταραμ ταραμ της μελωδίας και τα πνευμόνια μου γέμιζαν από καθαρό αέρα. Αν μπορούσα με κάποιο τρόπο να ελέγξω τα μάτια μου, θα τα ’βρισκα να γυαλίζουν από μια γοητεία που είχα ξεχάσει πως υπάρχει.

Δίχως αμφιβολία, ο άνευ ταυτότητας και όνομα άνδρας, επρόκειτο για έναν καινούριο χαρακτήρα. Κι όπως συνέβη τόσες φορές στο παρελθόν με πολλούς από τους χαρακτήρες μου, θα του έδινα το χρόνο να μου αποκαλυφθεί. Δεν μπορούσα να παραβλέψω όμως μια καίρια διαφορά. Στις ιστορίες μου, με τον ένα τρόπο ή τον άλλο, δεν ήμουν παρών προσωπικά ως η Βαΐα, αλλά άλλοτε ως το κύριο πρόσωπο ή το δευτερεύον. Δηλαδή, ακόμη-ακόμη κι ως ο Μιχαήλ ο Λεοντόκαρδος ή η γιαγιά Μελίνα. Το φύλλο δεν έχει ποτέ σημασία. Οι χαρακτήρες δίχως πολλά-πολλά μπαίνουν στη σάρκα μου και ελευθερώνονται με τη μιλιά μου.

«Ποιος είναι;» αναρωτιόμουν. «Ποιος είναι και τι θέλει;» και «γιατί είμαι κι εγώ εκεί ως ‘εγώ’ κι όχι ως κάποιος άλλος;».

Με επισκεπτόταν τακτικά. Ποτέ του όμως δεν μου ’δειχνε το πρόσωπό του, μήτε μ’ αποκάλυπτε το όνομά του. Άρχισα να πλάθω εικόνες για τη μορφή του. Καμιά τους όμως δεν ταίριαζε σ’ εκείνη τη μυρωδιά του παλτού. Κι εγώ όλο και τον ρωτούσα «Πότε θα δω το πρόσωπό σου»; Δεν μου απαντούσε. Προς ώρας, μήτε τη φωνή του είχα ακούσει, αλλά δεν ήταν αυτό που μ’ απασχολούσε. «Τι θέλεις; Γιατί ήρθες; Δεν ταιριάζεις στο βιβλίο μου. Μήτε θαρρώ πως θέλεις να μπεις σε κάποιο διήγημά μου». Κι ένιωθα το βλέμμα του έντονο. Μονάχα που δεν μπορούσα να δω αυτό το βλέμμα.

Ώσπου μια μέρα, τον άκουσα να με ρωτά «Σταμάτησες να γράφεις;» Έψαξα να βρω το μέρος απ’ όπου ερχόταν το βάθος της φωνής του. Δεν έλειπε μόνον η όψη του αυτή τη φορά. Είχε χαθεί και το κομμάτι της σιλουέτας του. Από τότε άρχισε να με ρωτά επίμονα «Σταμάτησες να γράφεις;». Ωστόσο, είχα την αίσθηση πως ποτέ του δεν διάβασε γραπτό μου. Κι είχα την αίσθηση πως αν κάποτε έτυχε να με διαβάσει, δεν μ’ είχε καταλάβει, ούτε ήταν ενεργητικός θαυμαστής της γραφής μου. Για τούτο κι απορούσα με την επιμονή της ερώτησής του. «Σταμάτησες να γράφεις»;

Πέρασε λίγος καιρός κι αποφάσισα να φτιάξω το πρόσωπό του. Αποφάσισα πως το δέρμα του θα ’χε μικρές ουλές. Αποφάσισα, μα δεν έβρισκα πουθενά το σώμα του να το ταιριάξω.

Φύτευα ένα δέντρο και με την τσουγκράνα μου είχα σηκώσει σκόνη από κανέλα όταν τον άκουσα να με ξαναρωτά και τότε τον είδα. Ένα τοσοδούλι αντράκι διέσχιζε με τις γαλότσες του το ποτάμι.

-Σταμάτησες να γράφεις;

-Δεν ξέρω. Ίσως, προς το παρόν.

-Και τι νομίζεις πως κάνεις;

-Φτιάχνω σπιτάκια κι έναν τόπο όμορφο.

-Για ποιον;

-Για όλους εσάς. Τους χαρακτήρες.

Το πρόσωπό του αντάριασε κι από τ’ αφτιά του βγήκε καπνός. Δεν μπόρεσα να μην γελάσω στη θέα αυτή με το μικρό αντράκι.

-Εμένα, να μη με βάζεις στο ίδιο σακί με τους άλλους.

-Ποιός είσαι; βρήκα την ευκαιρία να ρωτήσω μιας και μου αποκρινόταν.

Το αντράκι άρχισε να θεριεύει μπροστά μου. Τρόμαξα. Γίνηκε ’κείνος ο πελώριος άντρας με το παλτό στην παραλιακή. Κι είδα το πρόσωπό του.

-Εγώ είμαι ο Νους. Και καλά θα κάνεις να μη με αποφεύγεις, είπε με βροντερή αντρίκια φωνή.

-Δεν αποφεύγω εσένα, μίλησα τρομαγμένη.

-Αλλά;

-Τις σκέψεις.

-Οι σκέψεις είναι οι γυναίκες μου.

-Έχεις πολλές γυναίκες. Και είναι άσκημες, ξεθάρρεψα δειλά.

-Είναι αυτές που κάθε φορά εσύ διαλέγεις να έχω.

Τον κοιτούσα κι ένιωθα ένοχη.

-Γίνε εσύ η γυναίκα μου.

-Και ποια είμαι εγώ;

-Η όμορφη.

Μουσική επιλογή: Νίκος Κυπουργός ~ 1. Το πεθαμένο λικέρ 2. Αμάντα

2011-08-30T02:10:00.009+03:00

«Γιασεμί ακριβό, δωσ μου λίγο από το ρομαντισμό σου» μου γύρεψε.

Κι εγώ θυμήθηκα το τρυφερό μου ροζ.

Μου γύρεψε, κι εγώ θυμήθηκα τα σύννεφα από ζαχαρωτό μπαμπάκι. Και την ανεμελιά της τρεχάλας. Μου γύρεψε, κι εγώ, θαρρείς είχα έναν λόγο να θυμηθώ την ταπεινή φετούλα ψωμί με την πασπαλισμένη ζάχαρη και λάδι.

Μου γύρεψε, κι εγώ του ’δωσα, του ρομαντισμού το τρυφερό.

’Κείνο που λιώνει στο στόμα πεθυμιές κι ελλείψεις.

’Κείνο που ξελιγώνεσαι και πάλι δε χορταίνεις.

Μου γύρεψε και του ’κλεισα τα βλέφαρα.

Μονάχα για να τα ανοίξει ξανά.

Και να βρεθεί στο ροζ μαζί μου.

Μου γύρεψε, δίχως να γνωρίζει.

Πως πιότερο εγώ το είχα ανάγκη.

«Να πάρεις μαζί σου και το κόκκινο φουστάνι»

2011-07-10T22:14:00.007+03:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί, ανεβαίναμε ψηλά στις πλαγιές του βουνού και μαζεύαμε χαμομήλι, τσάι και ρίγανη. Με τα χρόνια είχε γίνει παράδοση πια. Έτσι το ήθελε η μητέρα μου, να έχει μυρωδάτα του βουνού και όχι από τα άλλα τα ψεύτικα του εμπορίου. Όσο μεγάλωνα, γινόμουν αντιδραστική σε αυτήν την συνήθεια. Ο ήλιος έκαιγε και τα τρυφερά μου δάχτυλα πονούσαν ύστερα για ώρα.

Ένα πρωινό, κάπου στα μέσα του χειμώνα, είχα πάρει να ξεχωρίζω τα αποξηραμένα φυλλαράκια του βασιλικού από τα κοτσάνια τους. Η ίδια τα είχε φυτέψει στην αυλή της γιαγιάς, κι αφού θέριεψαν, τα έκοψε κι έπειτα τα άφησε να στεγνώσουν. Της είχα ζητήσει να μου στείλει κάμποσα ματσάκια να έχω στη Θεσσαλονίκη. Εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό, αφού πρώτα έφτιαξα καφεδάκι ελληνικό στο μπακιρένιο μπρίκι, πήρα να καθαρίζω τα φυλλαράκια. Με πόση αγαλλίαση θυμόμουν τα πικνικ μας στο βουνό. Κι ήταν η πρώτη φορά, μετά το μεγάλωμά μου που ανυπομονούσα και δεν το έβλεπα με κούραση. Σκεφτόμουν πως, κάθε μάνα και θυγατέρα έχουν μια δική τους συνήθεια που τις δένει γλυκά. Έτσι κι εγώ, σκεφτόμουν, θα συνέχιζα αυτήν την παράδοση με την κόρη μου που ίσως κάποτε αποχτούσα.

Λίγο πριν αναχωρήσουμε για Μυτιλήνη μου ζήτησε να πάρω μαζί μου το κόκκινο φουστάνι. Πόσο το αγαπά. Όπως κάποτε κι εγώ το δικό της το καναρινί…

Επιστρέφοντας, βρήκα έκπληκτη στη φωτογραφική μου μηχανή ‘κόκκινες’ φωτογραφίες. Της είχε βγάλει την ώρα που μαζεύαμε ρίγανη δίχως να την αντιληφθώ. Τώρα πια κατάλαβα γιατί το αγαπά. Σαν το φορώ γίνομαι πάλι το μικρό της κοριτσάκι. Εκείνο που του ζητούσε «μη μεγαλώνεις άλλο να μπορώ να σε παίρνω στην αγκαλίτσα μου». Σαν το φορώ, λες και καλύπτονται τα χρόνια μου κι η θηλυκότητά μου και γίνομαι πάλι παιδούλα.

Η μητέρα, κάθε που κόβει το καρπούζι, μου δίνει πάντα τα κομμάτια «της καρδιάς», τα πιο γλυκά. Τούτη τη γεύση έχει το φιλί μου που σας στέλνω. Κι ένα χαμόγελο καρπούζινο.

Καλό υπόλοιπο στο καλοκαίρι σας, φιλαράκια μου αγαπημένα!

Μουσική επιλογή: Έλλη Πασπαλά ~ Ο χορός των άστρων

Laoise

2011-04-19T22:41:00.005+03:00

Κι ήταν ακριβώς αυτή η πρώτη εικόνα που του ερχόταν στο νου όταν συλλάβιζε το όνομά της. Η εικόνα με τις καροτί, αναμαλλιασμένες από τον ύπνο, μπούκλες της και το σμαραγδένιο μονοπάτι των ματιών της.

Ήταν ένα άγουρο ακόμη θηλυκό, κι αυτό τον συγκλόνιζε. Ήταν ένα θηλυκό ακατέργαστο κι άγριο. Αλλιώτικο από εκείνα τα ξεβγαλμένα της μεγαλούπολης. Από εκείνα με τα έντονα φτιασιδωμένα πρόσωπα και τα στενά μικροσκοπικά ρούχα, με τα ψηλοτάκουνα και τα στιλιζαρισμένα μαλλιά. Δε λέω, ήταν και η Laoise προκλητική, αλλά μ’ έναν ολότελα διαφορετικό τρόπο. Προκλητική, μες την αθωότητά της. Αθώα προκλητική, ή αν αλλιώς το θες, προκλητικά αθώα.

Ζωντανή και φρέσκια. Το γέλιο της σε γαργαλούσε να γελάσεις μαζί της. Η χαρά της παρέσερνε και τη δική σου να δραπετεύσει από το σκοτεινό υπόγειό της. Αλλά είχε κι ένα πείσμα Θεέ μου. «Αμάν αυτό το πείσμα σου κυρά μου» της φώναζε καμιά φορά η Φιλίτσα σαν αγανακτούσε. Τη μια μέρα φορούσε φαρδιά φορέματα με μοτίβα λουλουδιών και την άλλη καρό φουστάνια. Περπατούσε ξυπόλητη, ή πότε-πότε φορώντας πολύχρωμα σοσόνια. Και παρότι το μόνο ακάλυπτο σημείο αποτελούσαν οι γυμνές της γάμπες, γινόταν τόσο θελκτικό αυτό το θηλυκό. Αχ, πόσο θελκτικό γινόταν.

-Εγώ ποθώ αυτό που δεν αφήνεις να δουν οι άλλοι.

[…ήχος από ανάσα κοντά στο αυτί της]

-Εγώ ποθώ…

[…μουγκρίζει]

-…την αγουρίδα σου.

Φυσά κρύο αεράκι. Στην ατμόσφαιρα υγρασία. Φέρνει στη σκέψη του εκείνο το άγουρο θηλυκό στην επαρχιακή σοφίτα. «Ααχ…» του ξεφεύγει ένας μικρός αναστεναγμός, «καροτί μου…». Αγουρίδα είναι η γεύση του στο στόμα. Περνά τα δάχτυλά του στο πιαστράκι των μαλλιών της και το αφαιρεί. Μικρές-μικρές καροτί μπούκλες πετάγονται ατίθασες κρύβοντας το λευκό λαιμό της.

Καλό κι ευλογημένο Πάσχα ~ Ανάσταση στις ψυχές μας !

υ.γ. 1 Ένα μικρό απόσπασμα από κάτι που χρόνο με το χρόνο τοκίζεται, να γίνει το χρέος μεγάλο απέναντι στην συγγραφή …

υ.γ. 2 Φυλαχτό ΣοΥ, για τον άγουρο καιρό που ζεις μαζί μου.

Μουσική επιλογή: 1) Jan Peerce ~ Love makes the world go round

2) Anna Maria Alberghetti ~ Tribute